خائِفينَ ، وَنَصَرَبِكَ الْخاذِلينَ ، وَيَوْمَ حُنَيْنٍ عَلى و بوسيلهء تو آن لشگر شكست خورده را يارى كرد ، و در روز ما نَطَقَ بِهِ التَّنْزيلُ : إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ حنين چنانچه قرآن بدان گويا باشد : « آن دم كه بشگفت آورد تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَضَاقَتْ عَلَيْكُمْ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ شما را بسيار بودنتان ولى سودى براى شما نداشت و زمين با همه فراخيش بر شما تنگ شد ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ * ثُمَّ أَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى و سپس رو به فرار گذارديد ، آنگاه خدا نازل كرد آرامش خود را رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنُونَ انْتَ وَمَنْ يَليكَ ، بر پيامبرش و بر مؤمنان » ، و ( مقصود از ) مؤمنان تو بودى و وَعَمُّكَ الْعَبَّاسُ يُنادِى الْمُنْهَزِمينَ : يا اصْحابَ سُورَةِ همراهان تو ، و عمويت عباس فرياد مىزد به گريختگان : اى ياران الْبَقَرَةِ يا اهْلَ بَيْعَةِ الشَّجَرَةِ ، حَتَّى اسْتَجابَ لَهُ قَوْمٌ قَدْ سورهء بقره ! اى اهل بيعت شجره ! تا بالاخره گروهى پاسخش را دادند كَفَيْتَهُمُ الْمَؤُنَةَ وَ تَكَفَّلْتَ دُونَهُمُ الْمَعُونَةَ ، فَعادُوا آيِسينَ و تو بىحضور آنان ، دشمن را عقب نشاندى و آنها نااميد و محروم از ثواب مِن‌َالمَثُوبَةِ ، راجين‌َوَعْدَاللَّهِ تَعالى بِالتَّوْبَةِ ، وَذلِكَ قَوْلُ اللَّهِ جهاد بازگشتند و اميدوار به وعدهء خداى تعالى در قبول توبه خود بودند و همين است گفتار خداى جَلَّ ذِكْرُهُ ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ عَلَى مَنْ يَشَاءُ جلّ ذكره كه ( فرمايد ) : « سپس پذيرفت خدا پس از آن توبهء كسى را كه مىخواست »